Birileri Beni Durdursun!

Dış kapımızın yanında bir tür sarmaşık funda karışımı bitki var. Geçen bahar karşı ağaçtan bizim fundaya sürekli gelip giden kara tavuk kuşu (black bird) dikkatimiz çekti. O yokken bir bakalım dedik ne var burada diye. Bir de ne görelim? Bizim kara tavuk fundaya yuva yapmış. O çılgın koşuşturma topladığı çalılardan yuva yapmak içinmiş. Bir süre sonra yavruları yumurtalardan çıktı kara tavuğun. Bize de, pencere önünde, oturduğumuz yerden annelerinin yavrularını ağzıyla besleme ritüelini izleme keyfi düştü. 

En çok memeli hayvanlarda yavrulama öncesinde sıkça görülen yuva yapma içgüdüsü (nesting instinct) genelde yavrulamaya yakın bir zamanda ortaya çıkıyormuş.  Aynı içgüdü insanlarda da var. Her annede görülmeyen bu durum genelde hamileliğin 5. ayından sonra ortaya çıkıyor. Annelik hormonlarının etkisiyle şaşırtıcı bir enerjiye kavuşan annenin, bebeğin geleceği yuva ortamını yeniden düzenleme, temizleme gibi, fiziksel yetersizliklerinden beklenmeyecek işlere soyunması ve evden ayrılmama isteği olarak kendini gösteriyor.

İlk hamileliğimde de bu ruh halini yaşadığımı hatırlıyorum ama şimdikinde  yuva yapma içgüdüsü aldı başını gitti.

Önce evin uzun süredir el değmeyen noktalarına el attım. Üç yıl önce taşındığımız evimizde hala kutularda duran bir sürü eşyamız vardı. Bize hiçbir zararları olmayan eşyaların çoğunu her an kullanmamız gerekmediğinden kutularda saklıyorduk. Bu içgüdüyle onlar teker teker elden geçti, evin diğer odalarına aktarıldı, Ikea ziyaretleri yapıldı, kimisi için dolaplar alındı, kimisi için saklama kutuları. Sonra Dalya’nın odasındaki benzer eşyalar aynı süreçten geçti. Oyun odası yeniden düzenlendi. Dolaplarda kullanılmayan giyecekler ayıklandı, verilecekler verildi, Dalya’dan kardeşine saklanacak üst başlar vakumlu poşetlere yerleştirildi. Bebek alışverişi yapıldı, alınanlar yıkandı, yerine yerleştirildi, bebek yatağı yerini buldu. Hastahane çantası hazırlandı.  Yuva yapma içgüdüsüyle evin içinde yapılan düzenleme çalışmaları bahçeye de taştı: bahçe bitkilerinin toprağı havalandırıldı, bahar çiçekleri alındı, ekildi. Teknik anlamda da bir sürü iş yapıldı. Kamera ve telefonlardaki resimler bilgisayara aktarıldı, yıllardır bilgisayarda bekleyen resimler düzenlendi, tüm resimler depolandı aktarıldı. Yazılarım düzenlendi, gerekli yedekleme calısmaları yapıldı.

Neymiş bu yuva yapma içgüdüsü anlamadım. İki dakika yerimde oturamıyorum, oturursam da elimde telefon sonra arayamayacağımı düşündüğüm arkadaşlarımı arıyorum.

Doğuma üç haftadan az kalmışken, her geçen gün daha zor hareket eden halimle son bir perdelere el atma girişimim oldu. Perdeleri yenilemek için perdeci perdeci gezip model baktım ama eşimin engellemesiyle şimdilik bunu ertelemeye karar verdim.

Hala yapmak istediğim çok şey var, en azından ben öyle hissediyorum. Bana kalsa evden hiç ayrılmam ve hiç şikayet etmeden gece gündüz çalışarak işlerimin hepsini bitiririm. Ama bunun çok sağlıklı olmadığının da farkındayım. Birileri beni durdursun yoksa ben çok yakında evin önündeki sokak lambalarını temizlemeye el atacağım.